Sevgili günlük;
Zaman zaman kafam çok karışıyor, o kadar korkuyorum ve endişeleniyorum ki anlatamıyorum. Bu yaşadığımız dünya pek çok bilinmezle dolu, bazen kendimi çaresiz hissediyorum. Karşılaştığım durumlarda nasıl davranacağımı şaşırıyorum. Kendimi değersiz önemsiz hissettiğim zamanlar oluyor. Herkes başarıyor ve ben yapamıyormuşum gibi düşünüyorum ve bu benim suçum gibi düşünüyorum, daha da kaygılanıyorum. Bu durumu çevreme (özellikle anne ve babama, arkadaşlarıma) hissettirmemek için aslında öyle değilmiş ve çok iyiymişim gibi davransam da… Kendimi berbat hissediyorum.
İşte böyle zamanlarda annem ve babam bana söz hakkı verdiğinde, beni ve duygularımı anlamaya çalışıp, ciddiye aldıklarında, fikirlerime değer verdiklerinde bu kaygılarım azalıyor ve kendimi güvende hissediyorum. Geçen gün annem ve babamın akşamki ziyarete gitmek istemiş, benim de fikrimi aldılar. Düşünübiliyor musun günlük? “Sen de uygun musun? Gelebilir mi?” Diye benim fikrimi sordular. Göstermelik sorduklarını düşündüğüm için “hayır beraberce vakit geçireceğimizi düşünmüştüm” dedim. Onlarda tamam dediler ve başka bir zamana ertelediler. Çok şaşırdım, bana önem verdiklerini hissettim. Sonraki akşam babam gazete okurken ben gazete çekip bir de makaleyi göstererek benim fikrimi merak ettiğini söyledi. Beraberce okuduk ve uzun süre annem, babam ve ben makaleyi tartıştık. Onlara ne oldu bilemiyorum ama sanırım benim yeteneklerimi fark etmeye başladılar.
Biliyor musun günlük? Annemle babam da hatalar yapmış. Onların hiç hata yapmadığını sanıyordum. Hele öğretmenlerimin onların her şeyi bildiğini benimse hiçbir şeyi bilmediğimi düşünüyordum. Meğerse onların da bilmediği pek çok şey varmış. Matematik öğretmenimiz Ayten Hanım’la aynı resim kursuna karşılaştık (Aramızda kasılan ama çok az resim yapıyor) Benim resmimi görünce hayran kaldı. Çok yetenekli olduğumu söylüyor. Artık matematik dersine daha rahat giriyorum. Önde oturmaya bile başladım. Ben öğretmenime resim öğretiyorum o da bana matematik.
Günlük, meğerse herkes her şeyi yapamayabilirmiş. Şunu da öğrendim ki eğer çok uğraşırsak, çok denersek zor olduğunu düşündüğümüz işleri yapabiliyoruz. Çünkü öğretmenimin resimleri güzelleşmeye başladı. Biliyor musun, her akşam işlerini bitirince evde gizlice resim yapıyormuş. Olsun ben de matematiği çok tekrar etmeye başladım. Oldukça ilerlediğimi diyebilirim. Her doğru yaptığımda öğretmenimin yüzündeki gülücük beni daha da heveslendiriyor.
Geçen gün tarih öğretmenimin kızdı. Ödevimi yapmayı unutmuşum. Herkesin içinde azarladı kendimi çok kötü hissettim. Tam o anda annemin sözü geldi aklıma: “Tatlım herkes hata yapabilir. Ama sonra doğrusunu öğrenir. Yaptığın hatalara takılma. Kalk ve hemen daha iyisini yapmaya çalış. Biz de düşe kalka öğrendik.” Günlük artık ödevlerimi not almayı, yoksa unutuyorum.
Bugün doğum günüm günlük. Annemle babam okula çıkışına beni almaya gelmişler. Güzel bir gün geçirdik birlikte. İşlerinden izin almışlar. Heyy günlük bir sorun için değil benim için izin almışlar. Tüm günlerini bana ayırdılar. Artık benim gibi biriyim. Annem babam beni seviyor ve önemsiyor. Heyy çekilin önümden ben geliyorum. Her şeyi başarabilecek gücün ben de.
O kadar iyiler ya “Ödevlerime yardım eder misiniz? Çok biriktirler bir yardım etseniz hep birlikte bitirirdik” dedim ama ıııh günlük, yapmadılar. Kendin yapabilirsin yalnız bu kadar biriktirme deyip gittiler. Ama ama sanmıştım ki… Offf iş başa düştü. Kendim yapmalıyım sanırım…
Serap BOZKAYA
Psikolojik Danışman & Aile Danışmanı